Er zijn dagen waarop niets bijzonders gebeurt.
En toch kosten ze alles. Niet omdat er iets groots speelt, maar juist omdat het gewone doorgaat. De wereld draait verder, terwijl jij iets meedraagt dat niet lichter wordt, maar alleen anders.
En dus sta je op. Je doet wat nodig is. Je komt de dag door.
Misschien is dát wel de kunst van het volhouden.
Volhouden klinkt als iets krachtigs, alsof je stevig in je schoenen staat en weet waar je naartoe gaat.
Maar zo voelt het vaak niet.
Het zit juist in de kleine dingen:
Opstaan terwijl je liever blijft liggen,
dingen doen die ooit vanzelf gingen, maar nu moeite kosten.
Soms word je wakker en merk je het meteen.
Een onrust, een leegte, een gemis dat dichter op de huid zit.
En toch ga je.
Niet omdat het moet, maar omdat het leven doorgaat.
Misschien ziet niemand hoeveel energie dat kost.
Maar het mag wél erkend worden.
Door jezelf.
Volhouden is niet alles aankunnen.
Soms is het juist: even pauzeren, een stap terug doen.
Of toegeven dat het vandaag niet lukt en morgen weer opnieuw beginnen.
Rouw kent geen eindstreep.
Maar ergens, heel voorzichtig, kan er iets veranderen.
Niet dat het minder wordt, maar dat jij er anders mee leert bewegen.
En als je dan terugkijkt — niet naar gisteren, maar naar langer geleden —
zie je misschien dat je al verder bent gekomen dan je dacht.
Niet omdat het makkelijker werd,
maar omdat jij bent blijven gaan.
Misschien is dat wel wat het is.
Geen grote overwinning,
maar het stille doorgaan
op jouw manier.
Liefs,
Wilma
