Als je lichaam mee rouwt
We denken bij rouw vaak aan verdriet. Aan tranen, herinneringen, gemis en gedachten die maar blijven komen. Maar rouw zit niet alleen in je hoofd en in je hart. Ook je lichaam kan reageren wanneer iemand die belangrijk voor je was er niet meer is.
Misschien slaap je slecht of word je juist doodmoe wakker. Je kunt last krijgen van hoofdpijn, gespannen spieren, een opgejaagd gevoel of een knoop in je maag. Je eet anders dan voorheen, je concentratie laat je in de steek of iets wat vroeger weinig moeite kostte, vraagt ineens opvallend veel energie.
Dat is niet zo vreemd. Een groot verlies brengt veel teweeg. Niet alleen emotioneel, maar ook lichamelijk. Hoofd, hart en lichaam laten zich nu eenmaal niet netjes van elkaar scheiden. Natuurlijk hoeft niet iedere lichamelijke klacht met rouw te maken te hebben. Als klachten aanhouden of je ongerust maken, is het altijd verstandig ernaar te laten kijken.
Maar soms zit het lichamelijke gemis nog ergens anders.
Je mist misschien een arm om je heen, maar ook die stevige knuffel van je kind. De kus van je moeder bij binnenkomst. De hand van je vader op je schouder. Even tegen iemand aankruipen. Een hand vasthouden. Kleine aanrakingen die zo vertrouwd waren dat je nauwelijks wist hoeveel ze voor je betekenden.
Pas als ze wegvallen, kun je ze bijna letterlijk missen.
Voor het sterke verlangen naar aanraking en lichamelijke nabijheid wordt wel het woord huidhonger gebruikt. Het klinkt misschien wat zwaar, en soms wordt het vooral in verband gebracht met partnerrelaties en seksualiteit. Maar de behoefte aan aanraking is veel breder. Aanraking kan ook veiligheid, verbondenheid, vertrouwdheid of troost betekenen.
En juist dát kan na een overlijden ontbreken. Je kunt omringd zijn door mensen die van je houden en toch de aanraking van die ene persoon missen. Niet omdat de anderen tekortschieten, maar omdat iedere band zijn eigen taal heeft.
Misschien is dat wel een van de minder zichtbare kanten van rouw: dat je lichaam soms iets mist waarvoor woorden moeilijk te vinden zijn. Alleen al herkennen en erkennen wat je voelt, kan helpen om er wat milder naar te kijken.
Want soms mist niet alleen je hart.
Je lichaam mist mee
Liefs,
Wilma
