Na de feestdagen valt het leven vaak even stil. De drukte is voorbij, afspraken zijn afgezegd, agenda’s nog half leeg. Voor sommigen voelt dat als rust. Voor anderen juist als een confronterende leegte.
Tussen de jaren is een periode zonder duidelijke rol. Het oude is afgesloten, maar het nieuwe dient zich nog niet aan. Er is geen verhaal dat afgerond is, en ook geen nieuw begin dat al vorm heeft gekregen. Alleen die tussenruimte.
In rouw kan die tussentijd extra voelbaar zijn. Omdat gemis niet verdwijnt met het opbergen van kerstspullen. Omdat stilte soms ruimte geeft, en soms juist alles hoorbaar maakt. Misschien merk je dat je nog na-ijlt. Van gesprekken, van herinneringen, van momenten die anders waren dan gehoopt, of juist stiller waren dan je aankon.
Misschien weet je even niet wat je nodig hebt. Ook dat hoort bij deze tijd. Tussen de jaren hoeft niets opgelost te worden. Je hoeft nergens naartoe. Het is genoeg om er te zijn, op jouw manier, in jouw tempo. Soms helpt het om te lopen, buiten, met anderen of alleen. Soms helpt het om te luisteren, te lezen en herkenning te vinden in de woorden van een ander. Soms om gewoon te merken: ik ben hier nog.
En misschien is dat voor nu voldoende.
Liefs, Wilma.
